Een paar jaar geleden vroegen vrienden ons om mee te gaan naar het Parktheater voor de concertfilm Stop Making Sense.
Eerlijk gezegd vond ik het een beetje een vreemd idee: een concert kijken op een bioscoopscherm, maar dan in een theaterzaal. Bovendien kende ik maar een paar nummers van Talking Heads. Toch leek het me gezellig, dus gingen we mee.
3) Blanko – Tivoli Utrecht / #26ConcertenIn2026
Ik had eigenlijk geen verwachtingen. Misschien juist daarom was ik zo verrast. Tot mijn verbazing bleek het een bijzondere ervaring. Zittend, nou ja, wiebelend in een theaterstoel keek ik naar een concert dat langzaam en doordacht werd opgebouwd. Het begon klein en simpel en groeide steeds verder uit. Ondertussen herkende ik meer nummers dan ik had gedacht. Het voelde bijna alsof ik naar een kunstwerk keek. Niet alleen naar muziek luisterde, maar naar een zorgvuldig opgebouwde show.
Het concert begint met alleen de zanger die Psycho Killer speelt, enkel met gitaar. Daarna komt stap voor stap de rest van de band erbij. De show groeit, krijgt meer energie, meer mensen op het podium. Op een gegeven moment krijgen de zangeressen zelfs hun eigen moment in de spotlight wanneer ze optreden als de Tom Tom Club. Alles voelt doordacht en toch speels tegelijk. Het is echt een concert waar je voor moet gaan zitten, zelfs thuis op de bank.
Onlangs werden we opnieuw gevraagd om mee te gaan voor een Talking Heads gelegenheid. Dit keer niet voor de film en ook niet voor een concert van David Byrne zelf (pfff… kaartjes van rond de 300 euro, hoe goed een concert ook is, dat gaat mij toch echt te ver). Maar we werden meegevraagd voor een voorstelling van Blanko. Hij tourt met een show gebaseerd op Stop Making Sense, het legendarische concert van Talking Heads.
En opnieuw werd ik geraakt. Net als in de film begon de zanger alleen op het podium met Psycho Killer. Langzaam kwam de rest van de band erbij. Ook hier stonden weer vrolijke, dansende zangeressen op het podium en groeide de show stukje bij beetje uit tot een energiek geheel. De zanger nam duidelijk inspiratie van David Byrne over: de typische bewegingen, het dansen, de licht chaotische energie. Maar het voelde nergens als een simpele imitatie. Zijn stem was zuiver en hij wist er echt een eigen show van te maken.
Blanko probeerde de totaalbeleving zo goed mogelijk opnieuw neer te zetten. Niet alleen de muziek, maar ook de kleding en choreografie. Alles draagt bij aan het geheel. Dezelfde magie als twee jaar geleden kwam opnieuw tot leven. Soms is een concert niet alleen muziek, soms is het gewoon Kunst.